Hoe nu verder …

Veel gesprekjes eindigen in deze tijd met deze woorden. Meestal gevolgd door een vraagteken en een blik in de ogen van: ‘zeg jij het maar’. Niemand kan antwoord geven. We kunnen niet zeggen wanneer we in de kerken weer liturgie kunnen vieren. We kunnen niet zeggen welke kerken dicht zullen gaan. We kunnen niets zeggen. We kunnen elkaar alleen met vragende ogen blijven aankijken.
Zeker in de huidige tijd waarin ziekte en dood ons overvalt. We weten dat de dood bij iedereen actueel is. We maken ons soms zorgen over sterven en dood. We maken ons zorgen over het coronavirus, en vragen: ‘hoe nu verder’.
Bij elk overlijden is er is rouw en groot verdriet. Dit weekend zouden we in de kerken stilstaan bij het verdriet van Martha en Maria, de zussen van Lazarus.
Hun broer is gestorven.
Bij een overlijden staan we stil, we worden stil en willen ons medeleven betonen.
Het protocol rond het coronavirus verhindert dat op dit moment. We kunnen elkaar slechts in kleine kring ontmoeten en mogen elkaar geen hand geven of een troostende arm op iemands schouder leggen.
De vraag komt dan boven: “hoe nu verder?”
Een kaartje of een telefoontje lijkt het meest haalbare. Maar er komen andere tijden. Jezus heeft altijd gezegd dat er licht is na de duisternis. We krijgen dus nog alle kans om iemand nabij te zijn. En soms is het een aantal weken later meer nodig dan rond het afscheid. Mogen wij allen op die manier verder gaan.
Verder gaan op weg naar Pasen. Laten we bidden dat we dit grote feest in de kerken kunnen vieren.
Diaken Gerrit Fennema

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *